Ο δρόμος Φρούριο – Λαζαράδες των Καμβουνίων παραμένει εδώ και χρόνια δύσβατος και με πολλές κακοκτεχνίες. Η πρόσβαση και η σύνδεση μεταξύ αυτών των χωριών αποτελεί διαχρονικό πρόβλημα αφού ουδέποτε υπήρξε ένας κανονικός δρόμος με άσφαλτο. Δυο κτηνοτρόφοι της περιοχής αναγκάστηκαν να μεταφέρουν το γάλα τους στο Τρανόβαλτο γιατί καμιά εταιρεία δεν πέρναγε να το πάρει. Πριν λίγα χρόνια υπήρχε ένας κτηνοτρόφος στο Φρούριο, αλλά εγκατέλειψε το χωριό.
Μόνο από το Ρύμνιο υπάρχει σύνδεση με άσφαλτο αλλά κάνει κανείς μεγάλο κύκλο για να φτάσει περνώντας μέσα από Τριγωνικό, Μεταξά, Λαζαράδες και κάνοντας διαδρομή 40 περίπου χιλιομέτρων. Δεκαπέντε με είκοσι είναι οι κάτοικοι του Φρουρίου και εξήντα με οδόντα στους Λαζαράδες. Τα παιδιά αποτελούν είδος σε εξαφάνιση και δεν χρειάζεται να απορεί κανείς όταν δεν υπάρχει καν ένα ασφαλές οδικό δίκτυο.
Πρόσφατα έπεσε χαλίκι και μπορεί κανείς και με ένα συμβατικό Ι.Χ. να περάσει. Διότι διαφορετικά απαιτούνταν 4Χ4 ειδικά όταν υπάρχει κακοκαιρία. Το κόστος όμως για τα 7χλμ της ασφαλτόστρωσης που απαιτείται δεν είναι από πουθενά εξασφαλισμένα. Και μιλάμε για ένα ποσό μεγάλο άνω των 500.000 ευρώ, πιθανόν και 1 εκ το οποίο δεν φαίνεται να απασχολεί κανέναν.
Το Φρούριο του Δήμου Σερβίων ίσως αποτελεί το πιο απομονωμένο χωριό της Δυτικής Μακεδονίας αναφέρει αναγνώστης του “Πρωινού Λόγου”. Από Λαζαράδες για Τρανόβαλτο υπάρχει άσφαλτος κανονικά και στη συνέχεια για Μικρόβαλτο, Ελάτη. Το Φρούριο όμως με το ξωκλήσι του Αγίου Δημητρίου, που αποτελεί και μνημείο παραμένει πλήρως εγκαταλελειμμένο.
Για ποιο κόστος μετεγκατάστασης να μιλήσουμε, ακόμα και το επίδομα τέκνων που έδωσε ο Δήμος Σερβίων χωρίς τα στοιχειώδη; Άραγε έχουμε αντιληφθεί ότι χωρίς τα χωριά η ελληνική επικράτεια όχι μόνο θα ερημώνεται, αλλά θα χάσει και την ταυτότητά της;
Ιωάννα Παπαδημητρίου
