Η μοίρα των ανθρώπων δεν αφήνει περιθώρια πρωτοβουλίας σ’ αυτούς, έρχεται η ώρα που εγκαταλείπουν τον πρόσκαιρο αυτό κόσμο, για τον άλλο κόσμο της αιώνιας ζωής, εκεί που δεν υπάρχει πόνος, θλίψη ή στεναγμοί.
Η ώρα αυτή ήρθε για τον Γιάννη ,την 11/01/2022 στη Θεσσαλονίκη

Η κηδεία του έγινε στο χωριό του τα Αλωνάκια Κοζάνης, όπου παρέστησαν η οικογένεια του, πολλοί συγγενείς, συγχωριανοί του, φίλοι και πλήθος κόσμου. Ο Γιάννης Δ. Χριστοφορίδης γεννήθηκε στα Αλωνάκια Κοζάνης , το έτος 1928.

Ήταν ένα ανήσυχο παιδί μιας αγροτικής οικογένειας. Τα πρώτα του γράμματα έμαθε στο δημοτικό σχολείο του χωριού του. Φοίτησε στο Γυμνάσιο Κοζάνης στα δύσκολα και ανώμαλα χρόνια της περιόδου εκείνης όπου έλαβε το απολυτήριο Γυμνασίου. Στη συνέχεια κατόπιν εξετάσεων μπήκε στη Φυσικομαθηματική σχολή (Τμήμα μαθηματικών) του Αριστοτέλειου Πανεπιστήμιου Θεσσαλονίκης ,όπου με άριστα έλαβε το πτυχίο του. Οι στερήσεις και οι δυσκολίες δεν έλειψαν και στα χρόνια της φοιτητικής ζωής. Μετά την αποφοίτηση από το πανεπιστήμιο , υπηρέτησε την θητεία του στον στρατό ως έφεδρος Ανθυπολοχαγός του πυροβολικού.

Στη ζωή του αγωνίστηκε, δούλεψε σκληρά, κουράστηκε αλλά, με την εντιμότητα και την υπευθυνότητα που τον διέκριναν κατάφερε ξεπερνώντας τις όποιες δυσκολίες να πετύχει και να πραγματοποιήσει τους στόχους που οραματίστηκε. Βγήκε νικητής στον σκληρό αγώνα της ζωής. Ίδρυσε και διηύθυνε από το έτος 1958 μέχρι το έτος 1983 τα εκπαιδευτήρια Μέσης εκπαιδεύσεως «ΙΩΑΝΝΗΣ Δ. ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΙΔΗΣ» (Γυμνάσιο της εποχής εκείνης Αρρένων και Θηλέων) , προσφέροντας ότι καλλίτερο μπορούσε στην επιστήμη, στην παιδεία και στην κοινωνία της Κοζάνης. Ήταν εργατικός, μεθοδικός ,ευπρόσδεκτος και καλός συνομιλητής. Ο λόγος του ήταν μεστός, ευθύς, ξεκάθαρος και ανεπιτήδευτος. Είχε διαμορφωμένη άποψη σε όλα τα θέματα που εξέφραζε ανεπηρέαστος τις σκέψεις του, με επιχειρήματα πειστικά και ακλόνητα. Ήταν καλός δάσκαλος και καθηγητής στα εκπαιδευτήρια του όπου δίδασκε και διεύθυνε.

Ήταν δραστήριος χαρακτήρας, αναζητούσε πάντοτε καινούργιους στόχους σ’ όλες του τις δραστηριότητες, πνευματικές, επαγγελματικές και κοινωνικές. Ανέθρευσε, μόρφωσε και έδωσε τα καλλίτερα εφόδια και αποκατέστησε επαγγελματικά τα δύο του παιδιά, τον Δημήτρη και τον Νίκο, ώστε να έχουν μια περίοπτη θέση στην κοινωνία.

Καμάρωνε και ήταν περήφανος για τα εγγόνια του, τον Γιάννη, τον Θωμά την Στέλλα και την Ελένη και δεν έχανε την ευκαιρία να μιλά με τα καλύτερα λόγια γι’ αυτά. Το μεγαλείο για τους παππούδες είναι τα εγγόνια γιατί αποτελούν την προοπτική για την συνέχεια της οικογένειας. Η σύζυγος του Ελένη τον αγαπούσε και ήταν υπόδειγμα συζύγου. Τον φρόντιζε και του στάθηκε σ’ όλη του τη ζωή. Θα τον θυμόμαστε όλοι για την καλοσύνη του, για την εύθυμη διάθεση του, τον ήπιο και μετρημένο χαρακτήρα του, ιδιότητες που ήταν γνωστές, όχι μόνον στο οικογενειακό του περιβάλλον, αλλά και στον κοινωνικό του περίγυρο όπου ζούσε. Είμαστε βέβαιοι, στο ταξίδι της αιωνιότητας θα βρει την αιώνια γαλήνη, δίπλα στις ψυχές των δικών του ανθρώπων που τον περιμένουν.

-Αιώνια η μνήμη σου αγαπητέ μας Γιάννη. Να είναι ελαφρύ το χώμα που σε σκεπάζει..

ΘΩΜΑΣ Δ. ΓΚΑΤΣΩΝΗΣ
Συν. ΔΙΚΗΓΟΡΟΣ