Έφη Κατσόγιαννου Τριανταφύλλου: Οι άνθρωποι που φεύγουν μάχιμοι και δημιουργικοί βρίσκουν τον τρόπο να επιστρέφουν, να μας εμπνέουν και να μας οδηγούν! Πριν το μνημόσυνο, η ιστορία είχε ήδη αρχίσει να γράφει τη δική της συνέχεια.
Στις 22 Ιουλίου, στο Πρωτοχώρι Κοζάνης, πραγματοποιήσαμε με παρουσία όλων των Φορέων της Κοινότητας, το ετήσιο μνημόσυνο στη μνήμη του Ανθυπολοχαγού και δασκάλου Νικόλαου Χατζημιχαηλίδη, ο οποίος δολοφονήθηκε από τους Γερμανούς, όπως χαρακτηριστικά αναγράφεται τόσο στο μνημείο όσο και στον τάφο του.
Υπάρχουν όμως στιγμές που η ιστορία μοιάζει να ξεπερνά τα όρια των γεγονότων και να ενώνει ανθρώπους, ψυχές και τόπους. Είναι εκείνα τα μικρά θαύματα που γεννιούνται μέσα από τη μνήμη, την έρευνα και τον πολιτισμό.
Φέτος είχαμε τη χαρά να φιλοξενήσουμε στο Πρωτοχώρι τον κύριο ΝΙΚΟΣ ΠΡΑΓΙΑΣ και τη σύζυγό του εκ Κύμης. Η παρουσία τους δεν ήταν μια τυπική επίσκεψη, ήταν το αποτέλεσμα μιας συγκλονιστικής διαδρομής αναζήτησης.
Ο Νικόλαος Χατζημιχαηλίδης υπηρέτησε ως δάσκαλος στην Κύμη, αφήνοντας πίσω του ένα βαθύ αποτύπωμα. Άνθρωπος πρωτοποριακός, δημιουργικός, με αγάπη για την εκπαίδευση και τον συνάνθρωπο, κέρδισε την εκτίμηση της τοπικής κοινωνίας. Η μνήμη του παρέμεινε ζωντανή μέσα από αφηγήσεις ανθρώπων που τον γνώρισαν, μέσα από μαρτυρίες των μαθητών του και έρευνα.
Ακολουθώντας αυτά τα ίχνη, ο κύριος Νίκος αφιέρωσε χρόνο και ψυχή για να φωτίσει την ιστορία του. Η έρευνά του τον οδήγησε τελικά στο Πρωτοχώρι και στην οικογένεια του Νικόλαου Χατζημιχαηλίδη, όπου από εκεί γεννήθηκαν σχέσεις, δράσεις μνήμης και μια ουσιαστική σύνδεση ανάμεσα σε δύο τόπους που ενώθηκαν από έναν άνθρωπο και ευχόμαστε να συνεχιστεί μέσα από διάφορες δράσεις.
Η στιγμή της φετινής συνάντησης ήταν ιδιαίτερα συγκινητική. Ακούγοντας τον κύριο Νίκο να μιλά για τον Νικόλαο Χατζημιχαηλίδη, ένιωθες πως δεν παρουσίαζε απλώς τα αποτελέσματα μιας έρευνας. Έμοιαζε σαν να είχε γνωρίσει προσωπικά τον δάσκαλο, σαν να είχε συνομιλήσει με το ήθος, τις αξίες και την προσφορά του μέσα από τα ίχνη που εκείνος άφησε πίσω του.
Τελικά, αυτό είναι ίσως το μεγαλύτερο χρέος της ιστορίας, να μη μένει μόνο στο παρελθόν, αλλά να συνεχίζει να ενώνει ανθρώπους, να δημιουργεί δεσμούς και να αποδεικνύει ότι όσοι έζησαν με αξίες δεν χάνονται ποτέ. Συνεχίζουν να εμπνέουν, ακόμη και πολλές δεκαετίες αργότερα.
Είναι η μεγαλύτερη ευλογία να ζεις και να υπηρετείς την Ιστορία και τον Πολιτισμό!
Ευχαριστούμε θερμά για την τιμή που μας έκανε να παραβρεθεί στην κοινότητα μας εν όψει του μνημόσυνου!
Ευχαριστούμε θερμά τον Πολιτιστικός και Λαογραφικός Σύλλογος Πρωτοχωρίου, τον Σύλλογο μας που συνεχίζει να στηρίζει τέτοιου είδους εκδηλώσεις!
