Γράφει η Ράνια Νικολαΐδου
Δεν υπάρχει κανένα ζωντανό πλάσμα που να αναπνέει ή έρπει στη γη που να είναι πιο άθλιο από τον άνθρωπο. Τη γνωστή ρήση του «μεγάλου» Έλληνα ποιητή Ομήρου στον οποίο έχει υποκλιθεί -χωρίς καμία υπερβολή- ολόκληρη η ανθρωπότητα έρχεται δυστυχώς να επιβεβαιώσει για ακόμη μία φορά η στυγερή δολοφονία του γνωστού αστυνομικού συντάκτη Γεώργιου Καραϊβάζ, ενός ανθρώπου που είχε την ίδια ηλικία με τους πατέρες μας, ενός ανθρώπου που «έπεσε» νεκρός έπειτα από το κατ’ εμέ συμβόλαιο θάνατο που δέχτηκε ακριβώς κάτω από το σπίτι του, επιστρέφοντας από την εργασία του σε γνωστή τηλεοπτική εκπομπή.
Η άνανδρη και άγρια επίθεση που δέχθηκε ο αδικοχαμένος δημοσιογράφος «έκοψε το νήμα της ζωής του», την ίδια στιγμή όπου η γυναίκα και ο γιος του βρίσκονταν λίγα μόλις μέτρα μακριά.
Είναι οφθαλμοφανές, κατά τη γνώμη μου, ότι επρόκειτο για μία ολοφάνερη «πληρωμένη» δολοφονία, η οποία αποσκοπούσε προφανώς όχι μόνο σε ένα σημάδι προειδοποίησης αλλά στο να «κλείσει μια και έξω το στόμα» του άτυχου άνδρα. Ο «επαγγελματισμός» της εν λόγω δολοφονίας φαίνεται εξάλλου από την ώρα που επέλεξαν οι στυγνοί δολοφόνοι, καθώς δε δίστασαν να στήσουν δολοφονική ενέδρα μέρα-μεσημέρι. Το μένος των αδίστακτων εκτελεστών διαφαίνεται ευδιάκριτα και από τους 13 κάλυκες του 9αρι όπλου που βρέθηκαν στο σημείο της δολοφονικής επίθεσης, εκ των οποίων οι έξι σφαίρες βρήκαν τον αείμνηστο Γεώργιο Καραϊβάζ στον θώρακα, μία σφαίρα στο λαιμό, δύο στο κεφάλι και ακόμη μία στη παλάμη. Ωστόσο, η δολοφονία του βετεράνου αστυνομικού ρεπόρτερ, με ειδικότητα στη διερεύνηση εγκλημάτων, στις 2.30 το μεσημέρι της 10ης Απριλίου στην οδό Άννινου δεν αποτελεί δυστυχώς τη πρώτη δολοφονία δημοσιογράφου στη χώρα μας…
Ας μη ξεχνούμε, άλλωστε, τη δολοφονική επίθεση που -εντελώς συμπωματικά- δέχθηκε ο επίσης δημοσιογράφος Στέφανος Χίος τον περασμένο Αύγουστο, κατά διαβολική θα έλεγε κανείς σύμπτωση, και αυτός έξω από το σπίτι του στα Βριλήσσια. Υπόθεση η οποία αξίζει να σημειωθεί ότι παραμένει, αν είναι δυνατόν, ακόμη ανεξιχνίαστη. Η Ελλάδα του 21ου αιώνα έχει φτάσει στο τραγικό σημείο να μη ταράζεται τόσο έντονα από δολοφονίες και απόπειρες φίμωσης δημοσιογράφων της, καθώς εύκολα μπορεί κάποιος να τις διαπιστώσει κατά το πέρασμα του χρόνου.
Προσωπικά, θεωρώ ότι όλα συμβαίνουν για κάποιο συγκεκριμένο λόγο, όχι σε συμπτώσεις!
Ένας ακόμη Έλληνας δημοσιογράφος, ο Σωκράτης Γκόλιας, έπεσε νεκρός τη 19η Ιουλίου 2010 στην Ηλιούπολη. Και εκείνος έξω από το σπίτι του. Μαντέψτε. Και εκείνος από 13 κάλυκες. Ο φόνος και η δολοφονική απόπειρα του Γκόλια και του Χίου αντίστοιχα παραμένουν μέχρι σήμερα ανεξιχνίαστες! Οι στυγνές δολοφονίες που εντείνονται όλο ένα και περισσότερο στις μέρες μας φέρνουν αρκετά συχνά στο προσκήνιο των συζητήσεων ένα αμφιλεγόμενο θέμα, διχάζοντας ως επί το πλείστον τη κοινή γνώμη σχετικά με την εφαρμογή της θανατικής ποινής ως εφαλτήριο περιστολής της εγκληματικότητας. Θιασώτες αυτής της μεθόδου, συχνά φέρονται να είναι κυρίως εξαιτίας ψυχολογικής φόρτωσης οι συγγενείς των εκάστοτε θυμάτων.
Αυτό άλλωστε δε είναι παράλογο, αν αναλογιστεί κανείς τον πόνο και το κενό ψυχής που αισθάνεται κάποιος με την απώλεια ενός δικού του ανθρώπου. Παρά τις αντιξοότητες και τα όποια δεινά της σύγχρονης εποχής, καλό θα ήταν μερικές φορές να επιχειρήσουμε -αν όχι κατορθώσουμε- να «μπούμε στη θέση του άλλου», «στα παπούτσια του άλλου». Εσύ πώς θα ένιωθες εάν ο/οι δολοφόνος/οι του πατέρα, της μητέρας, των αδελφών ή οποιονδήποτε δικών σου ανθρώπων ζούσαν στο κελί μίας φυλακής ή στη χειρότερη περίπτωση είναι ακόμη ελεύθεροι -παρόλα αυτά ζουν- ενώ ο δικός σου άνθρωπος δε ζει πια;
Στην Ελλάδα ο όρος «ισόβια» έχει εκφυλιστεί τελείως, απομακρυνόμενος εντελώς από το πραγματικό νόημα του, φτάνοντας μάλιστα στο τραγελαφικό σημείο ένας βαρυποινίτης να έχει τη δυνατότητα να κάνει χρήση του άρθρου 105 του Ποινικού Κώδικα, αιτούμενος να εκτίσει τα 2/3 της ποινής του – στη καλύτερη των περιπτώσεων. Ποιος ο λόγος ύπαρξης του όρου «ισόβια», εφόσον η ποινή δεν είναι ισόβια; Κατ’ εμέ επρόκειτο μόνο για ένα μέσο ψεύτο-δικαίωσης των συγγενών των θυμάτων αλλά και της μνήμης των ιδίων. Παρόλα αυτά, μπορώ με μεγάλη βεβαιότητα να ομολογήσω πως τα θύματα δε μπορούν να γυρίσουν πίσω αλλά ούτε και ο πόνος και οι αναμνήσεις που «κατασπαράζουν» κάθε μέρα και πιο πολύ τις ψυχές των θυμάτων να σβηστούν!
Η εν ψυχρώ δολοφονία του αγαπητού, σε όλους τους συναδέλφους και όχι μόνο, αστυνομικού συντάκτη Γεώργιου Καραϊβάζ δεν πρέπει να αποτελέσει σε καμία περίπτωση σημάδι προειδοποίησης για τήρηση σιγής ιχθύος και σιωπής. Θα πρέπει να συνειδητοποιήσουμε, κυρίως οι νέοι, ότι στη ζωή δεν (θα) είναι όλα «στρωμένα με ροδοπέταλα» και ούτε θα πρέπει να σιωπούμε όταν εκβιάζουν τη σιωπή μας. Ο αείμνηστος δημοσιογράφος του αστυνομικού ρεπορτάζ φαίνεται πως γνώριζε. Γνώριζε πιθανόν πράγματα και στοιχεία που έκαναν κάποιους να «κάθονται σε αναμμένα κάρβουνα». Γνώριζε. Για αυτόν ακριβώς τον λόγο θα έπρεπε, σύμφωνα με κάποιους, να σωπάσει … για πάντα! Στην Ελλάδα του σήμερα, μη σας ξαφνιάσει το γεγονός αν αύριο δολοφονηθώ εγώ, εσύ ή οποιοσδήποτε γνωρίζει «κάτι που δεν θα έπρεπε», πιθανόν λίγα μέτρα έξω από το σπίτι μας με 13 ίσως και περισσότερους κάλυκες. Άραγε ποιος/ποια θα ΄ναι ο/η επόμενος/η; Πάντως, τα στόματα δε θα κλείσουν!
Η Νικολαΐδου Ράνια εντάχθηκε στην αρθρογραφική ομάδα του Polls and Politics τον Οκτώβριο του 2020. Γεννημένη το 2002, με καταγωγή από Θεσσαλονίκη και Κοζάνη, σπουδάζει στο πρώτο έτος του πολιτικού τμήματος της νομικής σχολής στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. Λατρεύει την αρθρογραφία ενώ παράλληλα με τις σπουδές της ασχολείται με τον πρωταθλητισμό στο Tae-Kwon-Do. Εκτός από τα πολιτικά είναι ιδιαίτερα ευαισθητοποιημένη σε θέματα που αφορούν τα παιδιά και σχετίζονται με την κακοποίηση τους. Οι κοινωνικές της ανησυχίες και κυρίως η επίταση του φαινομένου της εγκληματικότητας αποτέλεσαν βασικό πυλώνα στην επιθυμία της να ασχοληθεί με τον κλάδο της εγκληματολογίας και δη του πολιτικού εγκλήματος, έχοντας ήδη κερδίσει μία υποτροφία για το εξωτερικό.
Πηγή:pollsandpolitics.gr
