Τα σχολεία έκλεισαν και ακόμα κάποιες γειτονιές στο κέντρο της Κοζάνης έχουν την τιμή να αποτελούν χώρο παιχνιδιού για τα παιδιά.
Τζαμί, μήλα, κορόιδο, τυφλόμυγα, αμερικάνικο κουτί, όνομα-ζώα-φυτά-πράγματα, αγάλματα, μερικά από τα παιχνίδια που όλοι έχουμε παίξει, περνάν από γενιά σε γενιά, κάθε καλοκαίρι, στις αλάνες και τις γειτονιές. Σκηνικό που όσα χρόνια και να περάσουν, όλα γίνονται με τον ίδιο τρόπο, ακόμα και ο γείτονας, που τον ενοχλεί η “φασαρία” και τα γέλια των παιδιών, θα είναι εκεί και θα κοιτάει καχύποπτα. Και όταν πια έχει βραδιάσει καλά, ακούγονται οι μαμάδες που με την χαρακτηριστική εκείνη φωνή λένε “Γιαννάκηηηηη ώρα να γυρίσεις σπίτι”. Κάπως έτσι κυλάνε οι μέρες και δημιουργούν τις πιο όμορφες αναμνήσεις, αναμνήσεις που θέλουμε να έχουν και τα παιδιά μας και τα παιδιά των παιδιών μας….
Εμείς περάσαμε από το πλακόστρωτο επί της Οδού Φλωρίνης και νιώσαμε πάλι παιδιά…
