Στα δάχτυλα του ενός χεριού μετριούνται οι καντίνες στην Κοζάνη με το υφιστάμενο πλαίσιο να είναι απαγορευτικό για την επιβίωσή τους. Την ίδια ώρα που ακμάζει το φαγητό του δρόμου σε όλη την υφήλιο, στην χώρα μας οι ιδιοκτήτες καντίνων πρέπει να είναι ανάπηροι, άνεργοι ή πολύτεκνοι και να μετακινούνται ανά δύο ώρες. Όταν ολόκληρη Αθήνα υποκλίνεται στη γαστρονομία της ρόδας με τα σύγχρονα φαλαφελάδικα, τις κρεπερί και σουβλακερί του δρόμου, εμμένουμε σε νόμους παρωχημένους. Και στην αντίληψη ότι η καντίνα προσφέρει το βρώμικο, κάτι που επίσης είναι λάθος, αφού σε πολλές των περιπτώσεων τα κινητά αυτά καταστήματα του δρόμου προσφέρουν υψηλή γαστρονομία.
Ο δήμος Κοζάνης πήγε ένα βήμα μπροστά προσπαθώντας να νομιμοποιήσει τους κατόχους καντίνας καθορίζοντας τις θέσεις τους σε αθλητικές, πολιτιστικές και θρησκευτικές εκδηλώσεις. Το γεγονός αυτό ικανοποίησε τους ιδιοκτήτες, μιας και δουλεύουν πιο σωστά. Ακόμα όμως δεν τοποθετήθηκαν καντίνες στο δημοτικό πάρκο, αλλά και σε άλλους χώρους που έχουν οριστεί από το δήμο όπως: ΟΣΕ, ΔΕΥΑΚ, ΚΤΕΟ, ΖΕΠ κ.ο.κ. ως υπαίθριες θέσεις εμπορίου. Τίθεται βεβαίως το ερώτημα κατά πόσο οι υφιστάμενες πέντε καντίνες της Κοζάνης μπορούν να ανταπεξέλθουν στις παραπάνω έκτακτες ανάγκες, όταν παράλληλα οι ίδιοι θα τρέξουν και στις πολιτιστικές, θρησκευτικές , αθλητικές εκδηλώσεις.
Μπήκε ήδη ο Ιούλιος και καντίνα στο πάρκο δεν υπάρχει παρά τις προθέσεις περί του αντιθέτου. Η τροχαία, η Επιτροπή Ποιότητας Ζωής ενέκριναν την καθορισμένη θέση για την καντίνα και μια θέση φορητής έψησης, αλλά ακόμα δεν δόθηκε έγκριση «για τη δραστηριοποίηση σε υφιστάμενους αδειούχους πλανόδιου ή στάσιμου εμπορίου με αντικείμενο εκμετάλλευσης κινητή καντίνα με διάρκεια ισχύος μέχρι τέσσερις (4) μήνες κατά την καλοκαιρινή περίοδο» , όπως αναφέρει ο σχετικός νόμος. Να ευχηθούμε να τραβήξει η καλοκαιρία μέχρι το Σεπτέμβριο για να μην μείνουμε πάλι χωρίς νερό στο πάρκο, όταν μάλιστα υπάρχει ενδιαφέρον.
Οι κάτοχοι θέσεων πληρώνουν δημοτικά τέλη χωρίς όμως να είναι δυσβάσταχτα, το αντίθετο είναι σε πολύ λογικά πλαίσια, αφήνοντας κάτι και στο δήμο που έχει όφελος, έστω μικρό από τη νομιμοποίηση αυτής της δραστηριότητας. Το τερπνόν μετά του ωφελίμου.
Ιωάννα Παπαδημητρίου
