Η προχθεσινή συναυλία του ΔΩΚ μου άφησε ανάμικτα συναισθήματα.
Εννοείται πως κυρίαρχο ήταν η συγκίνηση να βλέπω την εγγονή μου να συμβάλλει στη δημιουργία ενός τόσο αρμονικού συνόλου.
Μου φάνηκε επίσης πολύ δυνατή η όλη εκτέλεση όλων των μερών. Και φοβερό το δέσιμο της χορωδίας με την ορχήστρα. Πάντα νιώθω ένα δέος όταν παρακολουθώ συναυλίες, αναλογιζόμενη τι γνώσεις πρέπει να έχουν οι μουσικοί, πόσες ατελείωτες ώρες κάνουν άχαρη πρακτική μέχρι να απογειωθούν, και πόση επιπλέον δουλειά τους χρειάζεται για να δέσουν μεταξύ τους. Και φυσικά τι φοβερές ικανότητες, γνώσεις, ταλέντο και κύρος πρέπει να έχει ο μαέστρος. Μάγος κανονικός στα μάτια μου! Ίσως επειδή δεν είχα την τύχη να διδαχτώ μουσική.
Από κει και πέρα οι συνθήκες ακρόασης ήταν κάθε άλλο παρά ιδανικές.
Προσωπικά παρακολούθησα όρθια όπως και το μισό ακροατήριο. Δεν ήταν “κατάμεστο” το φουαγιέ. Ήταν τίγκα! Ασφυκτικά! Γεμάτο από ανθρώπους που ταλαιπωρήθηκαν χωρίς να φταίνε σε τίποτα.
Και ήταν αναμενόμενο.
Υπήρχαν 80 μουσικοί, πράγμα που σήμαινε ότι τον καθένα και την καθεμία θα έρχονταν να τον/την δουν 3-4 άτομα όπως γίνεται συνήθως, άρα 250. Τουλάχιστον ακόμη 100 θα έρχονταν για να παρακολουθήσουν κάτι που διαφημίστηκε τόσο πολύ. Κι άντε και καμιά 50αριά της «οικογένειας» του Ωδείου και επίσημοι. 400 άτομα μέσα στο νερό. Το μισό το φουαγιέ το έπιαναν οι μουσικοί. Σοβαρά τώρα θεωρήθηκε πως στο χώρο εκείνο θα μπορούσε να μετακινηθεί αυτή η εκδήλωση που προοριζόταν για τον Αη-Δημήτρη, τιμώντας όχι μόνο τους μουσικούς αλλά και το κοινό?
Για το απαράδεκτο της αλλαγής του χώρου της συναυλίας ειπώθηκαν πολλά.
Για μένα τα πράγματα είναι πολύ απλά.
Αρμόδια να δώσει την άδεια ήταν η Μητρόπολη.
Από τη στιγμή που την έδωσε, τέλος!!!
Πάντα θα υπάρχουν άνθρωποι που θα διαφωνούν θεωρώντας εαυτούς αρμόδιους να κρίνουν τι πρέπει να γίνει. Η γνώμη είναι ελεύθερη. Από τη στιγμή όμως που απειλούν, και γίνονται πράξη οι απειλές και παρεμποδίζεται κάτι για το οποίο έχουν τηρηθεί όλοι οι κανόνες, υπάρχει παρανομία. Και για τις παρανομίες προβλέπει ο νόμος και ενεργεί με τα αρμόδια όργανά του.
Για φανταστείτε να υπήρχε μια ομάδα ανθρώπων που να θεωρούσε πως η Βιβλιοθήκη είναι μόνο για να πηγαίνουν οι άνθρωποι να μελετούν και να δανείζονταν βιβλία. Ή πως τα Μουσεία είναι για να μπαίνουν μόνον όσοι ήθελαν να δουν τα εκθέματα. Ή πως τα σχολεία είναι μόνον για να γίνονται μαθήματα. Τι θα έπρεπε να γίνεται αν αυτοί απειλούσαν πως θα μαζεύονταν απ’ έξω για να κάνουν επεισόδια κάθε φορά που διαφωνούσαν με επιπλέον εκδηλώσεις σε όλους αυτούς τους χώρους? Να υπέκυπταν οι αρμόδιοι για τη λειτουργία τους στον εκβιασμό?
Η μόλυνση της ψευτομαγκιάς και του φασιστικού εκβιασμού απλώνεται πολύ εύκολα και είναι πολύ επικίνδυνη.
Το νου σας και το νου μας!
Ματίνα Τσικριτζή Μόμτσιου: “Έχουν γνώσιν οι φύλακες;”
