Το Σάββατο, 21 Ιουλίου, θα παρουσιαστεί στο υπαίθριο Δημοτικό θέατρο Κοζάνης το έργο «Αχαρνής» του Αριστοφάνη, σε απόδοση και σκηνοθεσία του Κώστα Τσιάνου. Με τον Πέτρο Φιλιππίδη στο ρόλο του Δικαιόπολι και με βασικούς πρωταγωνιστές τους Παύλο Χαϊκάλη (Λάμαχος), Κώστα Κόκλα (Μεγαρίτης), Τάκη Παπαματθαίου (Θηβαίος), Ιωάννη Παπαζήση (Ευριπίδης), καθώς και το Χορό των Αχαρνέων που αποτελείται από 14 ηθοποιούς και μουσικούς, η παράσταση αναμένεται να διασκεδάσει αλλά και να συγκινήσει τους θεατές με τα επίκαιρα όσο ποτέ μηνύματά της.
Μιλώντας στον Πρωινό Λόγο, ο κ. Τσιάνος ανέφερε ότι στόχος του Αριστοφάνη ήταν μέσα από την ιστορία του Δικαιόπολι να γελοιοποιήσει τον πόλεμο και τους πολεμοκάπηλους και να εκφράσει τη λαχτάρα των ανθρώπων για ειρηνική ζωή. Αναφερόμενος στην ειρήνη δήλωσε ότι αυτή δεν μπορεί να είναι ατομική, αλλά ότι είναι του λαού για να την κατακτήσει, κάτι το οποίο δυστυχώς δε γίνεται εξαιτίας των πολεμοκάπηλων και του κεφαλαίου που κυβερνούν τις χώρες. «Τα συμφέροντα του κεφαλαίου είναι ο πόλεμος από τον οποίο κερδοσκοπούν» επισήμανε, σημειώνοντας ότι αυτό το στοιχείο είναι που καθιστά το συγκεκριμένο έργο κλασσικό και πάντα επίκαιρο, τα μηνύματά του παγκόσμια, παντοτινά, αιώνια.
Σύμφωνα με τον κ. Τσιάνο, στους «Αχαρνής» ο Αριστοφάνης είναι πάρα πολύ τολμηρός για την ηλικία και την εποχή του. «Όπως έλεγε ο δάσκαλός μας, ο Κάρολος Κουν, είναι επαναστάτης σε αυτό το έργο. Τα βάζει με την εξουσία και ήταν πάρα πολύ δύσκολο για εκείνη την εποχή, εν μέσω πελοποννησιακού πολέμου, να τους βρίζει με τον τρόπο που τους βρίζει. Τους εκθέτει. Αλλά δε βρίζει μόνο τους πολεμοκάπηλους, βρίζει και το λαό και τους θεατές, τους οποίους χαρακτηρίζει ευκολόπιστους, προδομένους και ανίκανους να επαναστατήσουν όταν πέφτουν θύματα κοροϊδίας».
Απαντώντας στο αν η σημερινή εξουσία είναι περισσότερο ανεκτική σε σχέση με την εποχή του 19χρονου Αριστοφάνη, ο κ. Τσιάνος τόνισε πως η εξουσία δεν ήταν ποτέ ανεκτική. «Βλέπουμε να μας κλέβουν συνέχεια. Μας κόβουν τις συντάξεις, μας διώχνουν από τη χώρα, δε διστάζουν σε τίποτα. Για άλλη μία φορά ο λαός είναι μαλθακός, δεν ξεσηκώνεται», δήλωσε χαρακτηριστικά ο ίδιος, επισημαίνοντας ότι χρέος του πολίτη είναι να είναι νομοταγής, αλλά βλέποντας την εξουσία να κλέβει αναγκάζεται και προσπαθεί να κάνει τα ίδια.
Όλα αυτά τα σοβαρά ζητήματα ο Αριστοφάνης τα σατιρίζει μέσα από μία ξεκαρδιστική κωμωδία, με παρωδίες και εύθυμες Διονυσιακές γιορτές. Μάλιστα, οι «Αχαρνής» αποτελούν το μοναδικό έργο όπου σώζεται το αρχαίο άσμα του φαλλού. Ένας ακόμα σκοπός του Αριστοφάνη, σύμφωνα με τον κ. Τσιάνο, ήταν να γυρίσει ο κόσμος στο γνήσιο Διονυσιακό πανηγύρι, γιατί εκείνη την εποχή οι Διονυσιακές γιορτές είχαν παρακμάσει λίγο. «Είναι πολυσήμαντο το έργο, λέει πολλά», ανέφερε χαρακτηριστικά.
Στόχο των συντελεστών της παράστασης αποτελεί το να παρουσιάσουν ένα έργο γεμάτο νοήματα, αλλά και παράλληλα ευκολονόητο. Όπως δήλωσε ο κ. Τσιάνος «αυτό που προσπαθήσαμε να κάνουμε ήταν αυτά να τα κατανοήσει ο κόσμος, να τα καταλάβει, να μην είναι τίποτα δυσνόητα. Χωρίς σκηνοθετισμούς περίεργους, αποδομήσεις και μεταμοντερνισμούς που μας έχουν καταστρέψει το θέατρο τα τελευταία χρόνια». «Ακούμε υμνητικές κριτικές γι’ αυτό είμαστε σίγουροι ότι κάτι καλό πετύχαμε», ανέφερε ο ίδιος, ενώ κλείνοντας συμπλήρωσε ότι η επιτυχία αυτή οφείλετε στην κοπιαστική δουλειά, στην ποιότητα της παράστασης, στους ιδιαίτερα αξιόλογους βασικούς πρωταγωνιστές, καθώς και στον εκπληκτικό χορό ο οποίος συμπρωταγωνιστεί.
Ε.Σ.
Το έργο:
Αθήνα 425 πχ., έκτη χρονιά του Πελοποννησιακού πολέμου. Ο Δικαιόπολις, ένας αγρότης της Αττικής, απελπισμένος από τις ταλαιπωρίες, αποφασίζει να μιλήσει για την ειρήνη στην Εκκλησία του Δήμου. Στην Πνύκα δε βρίσκει κανέναν από τους συνέδρους, οι οποίοι συνήθως αργούν, και όταν εμφανιστούν σπανίως συζητούν για τα φλέγοντα ζητήματα. Ο Δικαιόπολις αδίκως προσπαθεί να τους πείσει για την αναγκαιότητα της ειρήνης. Οι κήρυκες τον κατεβάζουν κάτω, γιατί ήρθαν οι Πρέσβεις από την Περσία που θα ‘φερναν «έξωθεν βοήθεια». Γίνεται μια αλλοπρόσαλη συζήτηση με τα πιο άσχετα θέματα.
Ο Δικαιόπολις αποφασίζει να στείλει τον Αμφίθεο στη Σπάρτη, για να συνάψει ειρήνη. Όταν εκείνος γυρίζει με τη συνθήκη, τον κυνηγούν οι καρβουνιάρηδες Αχαρνιώτες που δε θέλουν ειρήνη με τους Σπαρτιάτες, γιατί τους κατέστρεψαν τα κτήματα.
Δικαιόπολις, με την ειρήνη στα χέρια του, ορίζει τη δική του «επικράτεια» έξω από το σπίτι του, για να εμπορεύεται ελεύθερα ακόμα και με τα Μέγαρα και τη Βοιωτία, που τους είχαν σε εμπάργκο. Οι Αχαρνιώτες του επιτίθενται, ενώ εκείνος προσπαθεί να τους πείσει ότι η συνέχεια του πολέμου δεν τους συμφέρει. Για να τον λυπηθούν, επισκέπτεται τον Ευριπίδη να του δώσει κουρελιασμένα ρούχα από παραστάσεις του, ώστε να μοιάζει με ζητιάνο. Ακολουθούν σπαρταριστά επεισόδια, ενώ το έργο τελειώνει με ένα γλέντι και διαγωνισμό για το ποιος θα πιει περισσότερο κρασί. Νικάει ο Δικαιόπολις, έχοντας στην αγκαλιά του δυο πανέμορφες εταίρες, ενώ ο πολεμοκάπηλος Λάμαχος γυρίζει από τις μάχες πληγωμένος και σε άθλια κατάσταση.
