Για να ντυθεί Πασχαλιάτικα το σπίτι
Θα βάψω τα αυγά κατά το βραδάκι (ξεφτιλισμός απόλυτος), γιατί ξέχασα να τα βγάλω εγκαίρως από το ψυγείο, … κι άιντε τώρα να τα φέρω σε λογαριασμό! Δεν μπορεί να τα βράσω ξεπαγιασμένα, δεν θα μείνει ούτε μισό ατσάκστο!
Το ξανάφκιασα με μεγάλη επιτυχία την πρώτη χρονιά της Καραντίνας, με τα ασπράδια να αναδύονται σαν κουνουπίδι από κάθε σχισμή, κι από πίσω κι οι κρόκοι. Αλλά ουδείς το πήρε χαμπάρι τότε, καθώς τα τσουγκρίζαμε στο μπαλκόνι αγουροξυπνημένοι, μέσα στο έρεβος και τον ψόφο.
Τα κόκκινα τα παλεύω. Βέβαια κανένα δεν είναι ίδιο με κανένα άλλο. Μου βγαίνουν σε διάφορες αποχρώσεις, από το πορφυρό του Βυζαντίου μέχρι το ροζ της Μπάρμπι. Κουρμός! Αλλά με τις απόπειρες περδικών … ό,τι με ό,τι! Κλασσικά. Όπως κάθε χρόνο. Να μη λέει να σπάσει το σερί! Παρόλο το παλάμσμα χεριών, ρούχων και πάγκου ολούθε. Βλέπω τις δικές μας ανεβάζουν κάτι κόκκινα λαμπερά και γιαλιστερά, και κυρίως ΚΑΤΙ ΠΕΡΔΙΚΕΣ!!! Κέντημα! Ανεβάζω κι εγώ τα κόκκινα τα πισκίρια ύστερα… Τι να κάμω…
Ο προβληματισμός μου όμως είναι αλλού. Πόσα να βάψω? Δεν έχω και γουρούνια να τους τα πετάξω μετά από τελετουργικό τριγύρισμα 2-3 εβδομάδων σε διάφορες φρουτιέρες. Κατέληξα στα τριάντα για να μην το ξεφτιλίσουμε και τελείως. Ούτε δέκα δεν θα φύγουν. Τα υπόλοιπα θα προσπαθήσω να τα πλασάρω ως σαλάτα με κοκκινισμένο ασπράδι μέχρι τέλος Απριλίου. Δεν περιμένω θεαματική ανταπόκριση βέβαια. Κρίμα το λάδι…
Μόνο τριάντα αυγά όμως?
Ζητλαρίτκα πράγματα!
Πού? Στην Κοζάνη!
Που σε κάθε σπίτι έβαφαν τουλάχιστον 80 με 100 για να μπορέσουν να «ξιαντρουπιαστούν» εκεί όπου είχαν «υποχρεώσεις».
Πράγματι, μέχρι και πριν από 20-25 χρόνια η ανταλλαγή βαμμένων αβγών βρισκόταν στο κέντρο του Πασχαλιάτικου σαβουάρ βιβρ. Τα μισά από αυτά έφευγαν από το σπίτι μέχρι τη Μεγάλη Παρασκευή και πήγαιναν μαζί με τα υπόλοιπα απαραίτητα δώρα (παπούτσια, λαγήνια και τσουρέκια) στα κουμπαρούλια και στη νύφη ή το γαμπρό, αν υπήρχε αρραβωνιασμένο παιδί στην οικογένεια. Κάπου δέκα-δεκαπέντε (ανάλογα με το μέγεθος της κάθε οικογένειας) χρησιμοποιούνταν το βράδυ του Μεγάλου Σαββάτου, καθώς σχεδόν ταυτόχρονα με το «Χριστός Ανέστη» οι Κοζανίτες τα τσούγκριζαν στην Πλατεία ή στις εκκλησίες και τα έτρωγαν αμέσως.
Μέχρι που έκλεισα τα 50, θαρρούσα ότι είναι πανελλαδικό αυτό το έθιμο του τσουγκρίσματος επί τόπου. Ντανγκ δώδεκα ου Μαμάτσιους, φρρρρρ πιριστέρια, «Χριστός Ααααανέστη…», «Άιντι χρόνια πουλλά», τσακ-τσουκ «Έλα! Ποιος έχει κώλουν ατσάκστουν?» και διάφορα άλλα ιεροπρεπή.
Χρειάστηκε να κάνουμε Ανάσταση στη Μονή Αγίου Αρσενίου στη Χαλκιδική και να μας κοιτούν όλοι σαν να μας έβλεπαν να μονομαχούμε με τις λαμπάδες,… για να καταλάβω ότι το έθιμο ήταν περιορισμένης εμβέλειας. Μόνο θκο μας!
Κι ακόμα πιο περιορισμένης είναι η άμεση κατανάλωση του συμβολικού τροφίμου. Τ’ σκουτουμού! Πολλοί πνίγονται από τη βία τους να το καταπιούν. Μιλούν κι πιτάχνουντι ασπράδια. Κι άϊντε να φτάσεις σπίτι, για να πιείς λίγο Κόκα Κόλα να φύγει η αυγουλίλα από το στόμα
Μη μασάτε παιδιά!
Όπου και να κάνετε Ανάσταση, τσουγκρίστε τα αυγά σας με όλες τις συνοδευτικές κραυγές.
Μι τς πέτσις δεν ξέρου τι θα φκιάστι…
Καλή Ανάσταση!
