Πέρα από τα υπερεπείγοντα περιστατικά — τα βαριά τραύματα, τα δύσκολα χειρουργεία — στις Μονάδες Εντατικής Θεραπείας νοσηλεύονται και άλλοι ασθενείς. Άνθρωποι που φέρουν όχι μόνο σωματική επιβάρυνση, αλλά και τα σημάδια μιας χρόνιας παραμέλησης. Πολλοί από αυτούς είναι ψυχιατρικοί ασθενείς, κοινωνικά απομονωμένοι, εγκαταλελειμμένοι, άνθρωποι που “χάθηκαν” σε ιδιωτικές κλινικές ή στο περιθώριο της ζωής.
Δεν τους έφερε πάντα ένα ατύχημα ή μια οξεία κρίση. Τους έφερε η αδιαφορία, η εγκατάλειψη, ο κοινωνικός αποκλεισμός. Κάποιοι, με τον τρόπο τους, τους έσπρωξαν εδώ. Ίσως χωρίς να το καταλάβουν. Ίσως επίτηδες.
Δεν πειράζει.
Γιατί στη ΜΕΘ είναι παρόντες ο Θεός — με όποια μορφή κι αν Τον πιστεύει κανείς — και το ιατρονοσηλευτικό προσωπικό. Οι άνθρωποι της πρώτης γραμμής. Αυτοί που δε ρωτούν ποιος είσαι ή πώς έφτασες εδώ. Αυτοί που αγωνίζονται να σου δώσουν άλλη μια ευκαιρία. Που παλεύουν, όχι μόνο για τη ζωή, αλλά για την αξιοπρέπεια.
Σε αυτό το χώρο, καμία ζωή δεν είναι αμελητέα. Και κανένας άνθρωπος δεν είναι μόνος.
