Ακάλεστοι καλεσμένοι μες στην ανθοφορία θέτουν διλήμματα, επιδιώκουν συγκρούσεις, ονειρεύονται την αμνησία και υπόσχονται διαφορετικότητα.
Κοστολογημένες πλειοδοσίες, αόριστες αναφορές σε αναπτυξιακά προγράμματα και μια πραγματικότητα, που όσο και αν μακιγιαριστεί, συνεχίζει να αποκαλύπτεται στα άδεια καταστήματα, στα ανοίκιαστα όνειρα και σε αποχωρήσεις. Λες και ξαφνικά λησμονήθηκε το τοπικό πρόβλημα και απασχολεί αποκλειστικά και μόνον το ευρύτερο και αδιόρατο μέλλον των κομματικών σχηματισμών, που συμμετέχουν στις επερχόμενες εκλογές.
Τούτη η μοίρα της περιοχής μας, που δεν υφάνθηκε στον αργαλειό μιας κακιάς μάγισσας αλλά ξετυλίχθηκε, κυρίως, μετά το καλοκαίρι του 2019, οπότε και ανακοινώθηκε η απολιγνιτοποίηση, δεν οφείλεται στην πολιτική πρωτοβουλία εξελικτικής έμπνευσης αλλά στην απουσία συλλογικής κοινωνικής κριτικής, που μας κατάντησε ευάλωτους.
Συνεχής ανάπτυξη ανανεώσιμων πηγών ενέργειας, ουδείς σαφής και κατανοητός στο ευρύτερο σύνολο αναπτυξιακός σχεδιασμός, φημολογούμενες θέσεις εργασίας δίχως συγκεκριμένη εξειδίκευση, μείωση σταθερού πληθυσμού, κοινότητες, των οποίων ο αγώνας, καταργείται με έναν νόμο και ένα άρθρο, υποβάθμιση του δικαιώματος πρόσβασης σε δομές υγείας· Απουσία αισιοδοξίας.
Δυστυχώς, μέσα σε όλα αυτά και στην περιοχή μας συνεχίζει να επιβιώνει ο καταγωγικός μας μύθος της προσκόλλησης σε συγκεκριμένες πολιτικές επιλογές δίχως οι επιλογές αυτές προηγουμένως αναγκαστούν να αναπτύξουν επαρκώς και δεσμευτικά τις θέσεις τους για όσα συλλογικά αλλά και ατομικά μας απασχολούν.
Τα χρόνια άλλαξαν. Οι ιδεολογικές ταυτίσεις ανήκουν πλέον σε μια ιστορική αναφορά και η αμφισβήτηση των κομμάτων και των θέσεών τους από μεγάλη μερίδα των πολιτών αποτελεί τη σημερινή συνθήκη, όπως θα έπρεπε να είναι.
Κοιτάζοντας, επομένως, τον εαυτό μας στον καθρέπτη θα συναντηθούμε με τις ελπίδες, τα άγχη, τον θυμό αλλά και τα ερωτήματα, τα οποία, κάποια στιγμή, πρέπει να απαντηθούν. Δεν έχει πλέον σημασία το μετρήσιμο μέγεθος μιας αναπτυξιακής πρότασης αλλά και τα πρόσωπα, που θα αναλάβουν δεσμευτικά να την υλοποιήσουν. Δεν έχει αξία πλέον η αναφορά σε κομματικά σύμβολα ή συστράτευση σε έναν προεκλογικό αγώνα αλλά ο εναγκαλισμός με την πραγματικότητα, όπως είναι και όχι όπως ερμηνεύεται, και η μετεπίβασή μας στο βαγόνι, όπου κανείς δεν περισσεύει. Σε ένα βαγόνι, που δε θα κινδυνεύει να εκτραπεί ή να συγκρουστεί· σε ένα βαγόνι, που οι ευθύνες είναι ευκρινείς, αυστηρές και μη αμφισβητούμενες.
Ετούτη την άνοιξη συνιστά ιστορική μας υποχρέωση να ρωτήσουμε, να απαιτήσουμε, να δεσμευτούν εξειδικευμένα.
Έχει αξία πλέον να ανοίξει μια κουβέντα για την ευθύνη σε περίπτωση αθέτησης προεκλογικής δέσμευσης.
Γιατί τί αξία έχει να κελαηδούν τα αηδόνια και εμείς να λείπουμε;
Σπύρος Δ. Μπαλατσούκας
