Το άρωμά του φερμένο με τον άνεμο της Ανατολής
Ελπίδα μιας πολυπόθητης ρόδινης αυγής
Η άχνα απ’ το αίμα του σφΑγιασμένου Παιδιού
Σφιχταγκαλιασμένη με το άρωμα του γιασεμιού
Την τσίκνα από σώματα καμένα
Από έντρομες ψυχές αφημένα
Τα βουρκωμένα μάτια της Γιασεμής
Ομορφιά που δεν τιμήσαμε εμείς
Το φτερούγισμα της ψυχής του Καμηλιέρη
Δολοφονημένου από το άνομο χέρι
Τυφλής κερδοφόρας πρόστυχης μοιρασιάς
Η νεκρική σιωπή της δικής μας ζεστασιάς
Άφαντοι οι Μάγοι με τα δώρα
Θανάτου αστέρι λάμπει τώρα
Στην έρημο μονάχη αφημένη φορτωμένη καμήλα
Με της αμαρτίας των Πρωτόπλαστων τα μήλα
Η ανθρωπότητα στην ηδονή της γιορτής παραδομένη
Του ακρωτηριασμένου ο πόνος την ειρήνη προσμένει
Το λευκό περιστέρι τα Θεοφάνια καρτερεί
Ελιάς κλαδί δεν πρόκειται να κρατεί
Αναπαράσταση μιας λαμπρής γιορτής
Σε τόπο αίματος μαρτυρίου και ντροπής
Ο Ηρώδης απών απ’ τη φετινή αναπαράσταση
Νωρίς δική του φρικαλέα έστησε παράσταση
Μακέλεψε και τα πρόωρα στις θερμοκοιτίδες
Για τον Μεσσία δεν άφησε καθόλου ελπίδες
Λαμπιόνια στα δένδρα λαμπυρίζουν
Λάμψη βομβών θανάτου να θυμίζουν
Πονηρέψαν πολύ τούτες οι μέρες
Καμπάνες ηχούν του θεριού οι φοβέρες
Η ζωή ξεριζώνεται από τη γη
Αλμυρή έρημος θε να γενεί
Σπόρος καλού δεν θα ριζώνει
Το αυγό του φιδιού τη ζωή θα στοιχειώνει
Χαράς Ευαγγέλια σε ολάκερη τη γη
Στη διαπασών η επερχόμενη γιορτή
Χαρωπά στης γιορτής τη φάτνη τα μωρά
Μυριάδες δεν θα ξαναπερπατήσουν στην αγορά
Μήτε θα κοιμηθούν στην αγκαλιά του Μορφέα
Μα στα ματωμένα χέρια του σφαγέα
Γκρεμισμένη η Εκκλησιά του Εσπερινού
Ο θρήνος της μάνας στη φωτιά του δειλινού
Μαύρο μαντήλι
Αδειανό καντήλι
Δίχως νερό, δίχως λάδι, δίχως φιτίλι
Αρπαγμένα με τον όλεθρο του δυναμίτη
Ιωάννης Αριστοτέλης Γκούμας
