Γράφει η Έφη Κατσόγιαννου Τριανταφύλλου :Όπως επιτάσσει το έθιμο στο Πρωτοχώρι Κοζάνης τη Μεγάλη Πέμπτη στολίζουμε τον Επιτάφιο. Οι φωνές και τα χαμογελα των παιδιών μέσα σ’ όλο το κλίμα δίνουν τη δίκη τους νότα αισιοδοξίας, η επιμονή τους να μείνουν μέχρι τα μεσάνυχτα ενώ τα ματάκια τους κλείνουν μας γυρνάει πίσω στις δικές μας εποχές.
Παλιές εποχές, άνθρωποι που έφυγαν, στιγμές που περιμέναμε πως και πως να ζήσουμε όλα τα παιδιά στις διακοπές του Πάσχα.
Σήμερα είναι συγκινητική μέρα καθώς πάντα θυμάμαι τις ηλικιωμένες γυναίκες να ήταν έτοιμες η κάθε μία στο πόστο της, άλλες περνούσαν τα γαρίφαλα, άλλες έψελναν, άλλες καθόντουσαν σε μια γωνία με κουβερτούλα.
Γυρνάω κοιτάω στις θέσεις τους, είναι σαν να είναι εδώ, θα ψάλλουμε, θα πάει 4 η ώρα και θα φύγουμε μαζί για τα σπίτια μας λέγοντας «με υγεία και του χρόνου και που ξέρεις του χρόνου μπορεί να μην είμαστε εδώ».
Πάντα τις μάλωνα, δεν μπορούσα να διανοηθώ ότι θα ερχόταν Μεγάλη Πέμπτη και δεν θα ήμασταν όπως πάντα…όπως ήμασταν τόσα χρόνια. Κάπως έτσι αρνούμαι και τώρα να το πιστέψω. Κάθε Μεγάλη Πέμπτη το έθιμο μας, καταφέρνει να μας κρατάει όλους εδώ.
Και του χρόνου με υγεία!
