Έρχονται σκέψεις στον μυαλό που θέλω να μοιραστώ

Όταν ένας ασθενής μπαίνει στην ΜΕΘ γνωρίζουμε ότι οι πιθανότητες δεν είναι μαζί του διότι η ζωή του κρέμεται σε μια κλωστή αφού υποστηρίζεται μηχανικά και με πολλά φάρμακα .Η αντιστροφή αυτής της κατάστασης δεν είναι απλή υπόθεση , Πολλές φορές έχω χαρακτηρίσει με βάση την εμπειρία μου, την επικινδυνότητα της διασωλήνωσης ως την φάση της απογείωσης ενός αεροπλάνου, την θεραπεία ως το ταξίδι στον ουρανό , ενώ την φάση αποσωλήνωσης και την αφύπνιση ως την προσγείωση του αεροπλάνου. Όλες αυτές οι φάσεις έχουν μεγάλους κινδύνους ενώ προϋποθέτουν όλα να λειτουργούν άψογα, με πρωτόκολλα που να τηρούνται απ’ όλους, δίχως να επιτρέπονται λάθη διότι μπορούν να αποβούν μοιραία. Δηλαδή το προσωπικό μιας ΜΕΘ θα πρέπει να λειτουργεί και να συνεργάζεται άψογα σαν μια καλοκουρδισμένη μηχανή προκειμένου ο διασωληνωμένος ασθενής να επανέρθει στον κόσμο των ζωντανών. Και δεν φτάνει αυτό. Θα πρέπει να συνεισφέρουν και πολλές άλλες ειδικότητες από το νοσοκομείο και να υπάρχει άψογη συνεργασία αφού η σωτηρία ενός διασωληνωμένου δεν είναι “one man show”.

Kαι όλα καλά μέχρι εδώ αφού σε ένα μεγάλο νοσοκομείο που είναι πλήρως στελεχωμένο, το προσωπικό κάνει φυσιολογικό αριθμό εφημερίων όπως προβλέπεται από την νομοθεσία (υπάρχουν και αυτά τα νοσοκομεία) έτσι ώστε να λαμβάνει τις κανονικές του άδειες και ρεπό αλλά να έχει παράλληλα και ψυχική και οικογενειακή ηρεμία. Επίσης υπάρχουν πολλές ειδικότητες ιατρών που μπορούν να συνεισφέρουν στην ΜΕΘ .

Τι γίνεται όμως με τα υποστελεχωμένα νοσοκομεία τα οποία κυρίως βρίσκονται στην περιφέρεια . Οι εναπομείναντες λοιπόν ιατροί, προκειμένου να καλύψουν τα κενα που δημιουργήθηκαν ξεπέρασαν τον φυσιολογικό – νόμιμο αριθμό εφημερίων, και προκειμένου να προσφέρουν ποιοτικές υπηρεσίες υγείας πίεσαν τους εαυτούς τους εις βάρος της σωματικής και ψυχικής τους υγείας αλλά και οικογενειακής ηρεμίας. Αυτό ήταν κυρίως έντονο στην περίοδο της πανδημίας που το σύστημα υγείας πείστηκε και ειδικά οι ΜΕΘ και οι ειδικότητες πρώτης γραμμής (ΠΑΘΟΛΟΓΟΙ,ΠΝΕΥΜΟΝΟΛΟΓΟΙ, ΑΝΑΙΣΘΗΣΙΟΛΟΓΟΙ ,ΙΑΤΡΟΙ ΤΕΠ κλπ.) . Και κάποιοι τα καταφέραμε και φτάσαμε στην απέναντι όχθη με μεγάλο κόπο . Όμως όταν κοιτάξαμε γύρω μας να δούμε αν σε ολο αυτό τον αγώνα υπήρξε χέρι βοηθείας, είδαμε ότι είμασταν μόνοι μας αφού οι υπεύθυνοι έκαναν ότι δεν άκουγαν , σαν να μην συνέβαινε τίποτα ενώ υπήρχαν και κάποιοι άλλοι που δεν έβαζαν τον εαυτό τους στον ντορβά μην χαλάσει η ζαχαρένια τους. Δεν συγκινήθηκαν ούτε από τον θάνατο που άρχισε πλέον να γίνεται συνήθεια. Πόσο άδικο ήταν ολο αυτό. Και αναρωτιέται κανείς πως τα καταφέραμε.. Την δύναμη μας την έδωσε η προσήλωση στην επίτευξη του στόχου που ήταν η σωτηρία της ανθρώπινης ζωής . Και πίσω από αυτό κρυβόταν ο ίδιος ο Θεός που μας κρατούσε στα πόδια μας δίχως να χάσουμε τα μυαλά μας. Δεν πειράζει κάτι καταφέραμε.

Ελπίζω τουλάχιστον αυτό να μην ξαναγίνει και τα λάθη να μην επαναληφθούν από κάποιους διότι όποιος ξεχνάει την ιστορία του είναι αναγκασμένος να την ξαναζήσει. Δεν περιμένω από τους πολιτικούς , περιμένω όμως από τους συναδέλφους που μπορούν να με καταλάβουν . Ας γίνουμε όλοι μαζί μια γροθιά . Ίσως έτσι αλλάξει κάτι …