Στην ελληνική δημόσια ζωή υπάρχει μια διαχρονική αυταπάτη. Ότι η αξία ενός ανθρώπου μετριέται από τα πτυχία που κρέμονται στον τοίχο του γραφείου του, από τους τίτλους που συνοδεύουν το όνομά του ή από το πόσο εντυπωσιακά μιλάει στις δημόσιες εμφανίσεις του.

Η πραγματικότητα είναι πολύ πιο απλή. Και πολύ πιο απαιτητική.

Οι κοινωνίες δεν προοδεύουν χάρη στους ανθρώπους που γνωρίζουν τα περισσότερα. Προοδεύουν χάρη σε εκείνους που κάνουν τα περισσότερα.

Η γνώση είναι πολύτιμη. Η κατάρτιση είναι απαραίτητη. Η εμπειρία είναι αναγκαία. Όλα αυτά, όμως, αποκτούν αξία μόνο όταν μετατρέπονται σε αποτέλεσμα. Όταν μια ιδέα γίνεται έργο. Όταν ένας σχεδιασμός γίνεται πράξη. Όταν μια υπόσχεση γίνεται πραγματικότητα.

Διαφορετικά, παραμένουν βιογραφικά.

Η Ελλάδα γνώρισε πολλούς εξαιρετικά μορφωμένους ανθρώπους που δεν άφησαν κανένα ουσιαστικό αποτύπωμα. Και γνώρισε ανθρώπους χωρίς εντυπωσιακούς τίτλους, οι οποίοι άλλαξαν τον τόπο τους με αποφασιστικότητα, εργατικότητα και διορατικότητα.

Το ίδιο ισχύει και στη Δυτική Μακεδονία.

Τα τελευταία χρόνια ακούμε συνεχώς για στρατηγικές, master plan, αναπτυξιακά μοντέλα, μετασχηματισμούς και καινοτομία. Όλα ακούγονται σωστά. Όλα περιγράφονται με όμορφες λέξεις. Εκείνο που λείπει είναι η απάντηση στο πιο απλό ερώτημα: τι άλλαξε στην πράξη;

  • Πόσες νέες επιχειρήσεις δημιουργήθηκαν;
  • Πόσες καλά αμειβόμενες θέσεις εργασίας προστέθηκαν;
  • Πόσοι νέοι αποφάσισαν να μείνουν στον τόπο τους;
  • Πόσες επενδύσεις ολοκληρώθηκαν και λειτουργούν;
  • Πόσα έργα παραδόθηκαν στην κοινωνία;

Εκεί βρίσκεται η ουσία της πολιτικής.

Ο πολίτης δεν ενδιαφέρεται αν ένας αιρετός διαθέτει τρία μεταπτυχιακά ή αν μιλά άπταιστα ξένες γλώσσες. Ενδιαφέρεται αν μπορεί να λύνει προβλήματα. Αν μπορεί να φέρνει πόρους. Αν μπορεί να ολοκληρώνει έργα. Αν μπορεί να οργανώνει αποτελεσματικά τις υπηρεσίες. Αν μπορεί να διεκδικεί για τον τόπο του.

Η αποτελεσματικότητα δεν έχει τίτλο σπουδών.

Χρειάζεται βούληση, αποφασιστικότητα, επιμονή και αίσθηση ευθύνης. Χρειάζεται να αναλαμβάνεις δύσκολες αποφάσεις, να συγκρούεσαι όταν απαιτείται και να λογοδοτείς για το αποτέλεσμα. Αυτό είναι ηγεσία.

Στην εποχή της εικόνας, πολλοί επενδύουν στην προβολή. Δημιουργούν την εντύπωση της συνεχούς δράσης. Συναντήσεις, δηλώσεις, φωτογραφίες, συνέδρια, παρουσιάσεις. Όμως η επικοινωνία δεν είναι έργο. Είναι απλώς η περιγραφή του έργου, όταν αυτό υπάρχει.

Και όταν δεν υπάρχει, καμία επικοινωνιακή στρατηγική δεν μπορεί να καλύψει το κενό.

Οι πολίτες έχουν πλέον αποκτήσει εμπειρία. Δεν εντυπωσιάζονται εύκολα από τίτλους, βραβεία ή βαρύγδουπες διακηρύξεις. Συγκρίνουν το χθες με το σήμερα. Βλέπουν αν η καθημερινότητά τους έγινε καλύτερη ή χειρότερη. Εκεί διαμορφώνουν την κρίση τους.

Η δημόσια ζωή χρειάζεται λιγότερη επίδειξη γνώσεων και περισσότερη παραγωγή αποτελέσματος. Λιγότερες διαλέξεις και περισσότερες λύσεις. Λιγότερα βιογραφικά και περισσότερα έργα.

Γιατί, στο τέλος της ημέρας, κανείς δεν θυμάται πόσους τίτλους είχες ή πόσο εντυπωσιακά μιλούσες. Οι πολίτες θυμούνται αν κράτησες τον λόγο σου, αν έλυσες προβλήματα και αν άφησες πίσω σου κάτι που βελτίωσε τη ζωή τους.

Η πραγματική αξία ενός ανθρώπου δεν αποδεικνύεται από όσα γνωρίζει. Αποδεικνύεται από όσα προσφέρει. Και αυτό είναι το μοναδικό κριτήριο που αντέχει στον χρόνο.

Νέστωρ Κολοβός

Engineering Geologist M.Sc., Ph.D

Πτυχιούχος Οργάνωσης και Διοίκησης Επιχειρήσεων

Σύμβουλος Επιχειρηματικής Ανάπτυξης