Giannis Ioannidis: Η μείωση των μαθητών στη Δυτική Μακεδονία και στην Κοζάνη είναι καθαρό καμπανάκι για το αύριο του τόπου μας. Η δημογραφική συρρίκνωση δεν είναι απλώς θέμα των σχολείων. Είναι υπόθεση επιβίωσης, ανάπτυξης και κοινωνικής συνοχής για την περιοχή μας.
Η συρρίκνωση του μαθητικού πληθυσμού στη Δυτική Μακεδονία, και ειδικά στην Κοζάνη, είναι πια δεδομένη, όσο κι αν κάποιοι θέλουν να τη βλέπουν σαν «μια γραμμή σε έναν πίνακα». Και όχι, δεν είναι κάτι αθώο. Καθόλου.
Για τη σχολική χρονιά 2026-2027, τα νούμερα είναι ξεκάθαρα. Σύμφωνα με τα διαθέσιμα δεδομένα των εγγραφών, η Π.Ε. Κοζάνης καταγράφει συνολικό αριθμό 17.381 μαθητών. Στην Πρωτοβάθμια εγγράφηκαν 8.260 μαθητές και στη Δευτεροβάθμια 9.121 μαθητές (πηγή ErtNews).
Κι αυτό δεν «περνάει». Θέλει άμεση κινητοποίηση και παρεμβάσεις με ουσία.
Αυτή η εικόνα δεν μένει μέσα στις σχολικές αίθουσες. Δένει με τη μείωση των γεννήσεων, με τη φυγή νέων ανθρώπων, με την ανυπαρξία σταθερών θέσεων εργασίας και με το ότι αρκετές οικογένειες δεν μπορούν να σχεδιάσουν τη ζωή τους στον τόπο μας.
Η δική μας ευθύνη είναι να βγει το ζήτημα μπροστά και να διεκδικηθούν συγκεκριμένες λύσεις, όχι γενικόλογα.
Η θέση μας πρέπει να είναι καθαρή: κανένα παιδί δεν πρέπει να στερείται ίσες εκπαιδευτικές ευκαιρίες επειδή γεννήθηκε και μεγαλώνει σε μια περιοχή που παλεύει με δημογραφικές και οικονομικές δυσκολίες.
Χρειάζεται άμεσα να ενισχύσουμε τις σχολικές υποδομές, με μεγαλύτερες χρηματοδοτήσεις από το κράτος, γιατί οι 220.000 ευρώ για 97 σχολικές μονάδες δεν είναι δυνατόν να φτάνουν. Τόσο απλά. Παράλληλα, να στηρίξουμε οικογένειες στην πράξη και να διεκδικήσουμε ειδικό σχεδιασμό για τις περιοχές που χτυπιούνται περισσότερο από τη δημογραφική συρρίκνωση.
Η Παιδεία είναι καθρέφτης της κοινωνίας μας, αλλά και επένδυση στο μέλλον της. Δεν αρκεί να καταγράφουμε ότι οι μαθητές λιγοστεύουν. Οφείλουμε να φτιάξουμε συνθήκες ώστε οι οικογένειες να μπορούν να ζουν, να εργάζονται και γιατί όχι, να ονειρεύονται ένα καλύτερο αύριο στη Δυτική Μακεδονία. Αλλιώς, στην τελική, θα τρέχουμε πίσω από τα γεγονότα.
Να μη συνηθίσουμε την ερήμωση του τόπου μας, αλλά να εργαστούμε με σχέδιο, συνεργασία και συγκεκριμένες δεσμεύσεις


















