Βασίλης Παπαδημούλης: Χιόνισε στην Κορυφή Βοΐου.
Για δεύτερη φορά φέτος το χωριό ντύθηκε στα λευκά. Η πρώτη χιονόπτωση ήταν σύντομη, σχεδόν δειλή — ένα ελαφρύ πασπάλισμα, σαν άχνη πάνω σε ζεστό ψωμί, που δεν πρόλαβε να ριζώσει.
Χθες όμως ο χειμώνας αποφάσισε να μείνει. Το χιόνι άρχισε να πέφτει από τη νύχτα, αθόρυβο και σταθερό, και καθώς οι ώρες περνούσαν σκέπαζε σιγά σιγά το χωριό, σβήνοντας τα περιττά και αφήνοντας μόνο τα ουσιώδη. Ως το πρωί, δέκα πόντοι χιονιού είχαν απλωθεί παντού, μεταμορφώνοντας την Κορυφή σε έναν τόπο σχεδόν ονειρικό.
Στις φωτογραφίες, που τράβηξε ο Στέργιος Τζούμκας ,τα σοκάκια δεν είναι πια δρόμοι· είναι λευκές κορδέλες που κυλούν ανάμεσα στα σπίτια. Ένα στενό μονοπάτι, ανοιγμένο με κόπο, χαράζεται μέσα στο χιόνι. Οι πατημασιές φαίνονται καθαρά, η μία πίσω από την άλλη, βαριές, ανθρώπινες — σημάδια ζωής μέσα στη σιωπή. Είναι σαν το χωριό να αναπνέει χαμηλόφωνα, να κινείται προσεκτικά, για να μη διαταράξει την ηρεμία του τοπίου.
Οι αυλές έχουν χαθεί κάτω από το λευκό στρώμα. Οι πέτρινοι τοίχοι, οι παλιές αποθήκες και τα χαμηλά μαντρότοιχα φορούν καπέλα από χιόνι, προσεκτικά ισορροπημένα, σαν να τα τοποθέτησε χέρι αόρατο. Οι στέγες των σπιτιών είναι βαριές, φορτωμένες, και μοιάζουν να σκύβουν ελαφρά, σαν να αφουγκράζονται τον χειμώνα που περνά. Τα δέντρα στις άκρες των δρόμων έχουν γείρει από το βάρος, με τα κλαδιά τους παγωμένα, ακίνητα, ζωγραφισμένα στο άσπρο.
Στην κατηφόρα του χωριού το χιόνι απλώνεται σχεδόν ανέγγιχτο. Μια πλατιά, ήρεμη επιφάνεια, όπου το μάτι χάνεται και ξεκουράζεται. Τα σπίτια στέκουν διάσπαρτα, το καθένα μέσα στη σιωπή του, με τα παράθυρα κλειστά και τις καπνοδόχους ακίνητες, σαν να κρατούν την ανάσα τους. Ο ουρανός χαμηλός, μολυβένιος, ακουμπά πάνω στις στέγες και κάνει το χωριό να μοιάζει πιο μικρό, πιο προστατευμένο, σαν να βρίσκεται μέσα σε κουκούλι.
Το χιόνι στην Κορυφή δεν είναι απλώς καιρικό φαινόμενο. Είναι μνήμη και χρόνος μαζί. Σβήνει τις γωνίες, μαλακώνει τις αποστάσεις, ενώνει τα σπίτια με μια κοινή σιωπή. Κάνει το χωριό να μοιάζει έρημο, κι όμως ποτέ δεν ήταν πιο ζωντανό. Γιατί κάτω από το λευκό στρώμα, πίσω από τις κλειστές πόρτες, υπάρχει ζωή που περιμένει — ένα τζάκι που θα ανάψει, ένα βήμα που θα χαράξει ξανά το μονοπάτι, μια Κορυφή που, ακόμη και μέσα στο χιόνι, επιμένει να στέκει.
