Είδαμε το Καπλάνι της Βιτρίνας την Κυριακή στο κινηματοθέατρο Ολύμπιον και πραγματικά νιώσαμε όλη αυτή τη συναισθηματική φόρτιση του μικρού αυτού κοριτσιού , της Μέλιας που διψούσε για δημοκρατία. Η διασκευή της Ανδρομάχης Χρυσομάλλη ήταν άψογη, γιατί ακριβώς σεβάστηκε 100% το μυθιστόρημα της Άλκης Ζέη.
Ήταν αναμενόμενα τα πολύ καλά κουστούμια εποχής του Γιάννη Μετζικώφ , αλλά ακόμα και οι φωτισμοί του Richard Anthony, συζύγου της πρώην καλλιτεχνικής διευθύντριας του ΔΗΠΕΘΕ Ελένης Δημοπούλου και το video art ήταν απλά τέλεια. Γιατί δεν ήθελαν να τραβήξουν τα βλέμματα, αλλά να τονίσουν το λόγο , το κείμενο της Άλκης Ζέη, το οποίο από μόνο του αποτελεί μια γροθιά στο στομάχι.
Οι ηθοποιοί όλοι τους ένα σύνολο απόλυτα εναρμονισμένο ζωντάνεψαν επί σκηνής τα βιώματα των δύο κοριτσιών στη Σάμο μετά τη μικρασιατική καταστροφή και τον ερχομό τόσων προσφύγων διωγμένων από τη Σμύρνη. Μαζί τους ήρθε και το καπλάνι, ένας αγριόγατος που κρατούσε ζωντανή την ελπίδα για έναν καλύτερο κόσμο. Αυτό που μαζί με τα κορίτσια βρισκόταν δίπλα στον παππού που γαλουχούσε τις μικρές με την αρχαία Ελλάδα και την πλούσια μυθολογία μας. Κόντρα στο σχολείο Καρανάση, το οποίο υιοθέτησε τις αρχές της δικτατορίας του Μεταξά και φώλιαζε στις αθώες παιδικές ψυχές μηνύματα μίσους δημιουργώντας φάλαγγες με παράσημα.
Το κάψιμο των βιβλίων ίσως μια από τις πιο δυνατές στιγμές του έργου, το οποίο κατάφερε να μας συγκινήσει πραγματικά χτυπώντας τις ευαίσθητες χορδές κάθε γνήσιου Έλληνα. Το καπλάνι θα ζει πάντα μέσα μας.
Ιωάννα Παπαδημητρίου
